Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

New Europe:"Ο Γ.Παπανδρέου κατέστρεψε μια χώρα".Σκληρή επίθεση στον πρώην πρωθυπουργό



“Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου κατέστρεψε μία χώρα.Θα απαιτηθούν δεκαετίες για να επιστρέψουν οι Έλληνες εκεί που ήταν”. Έτσι ξεκινά το άρθρο της εφημερίδας New Europe,με θέμα την Ελλάδα.

Στη συνέχεια εξηγεί γιατί κακώς η Ελλάδα παρουσιάστηκε περίπου ως…απατεώνας της ΕΕ σε σχέση με το έλλειμμα.Γράφει η εφημερίδα:
“Στα τέλη του 2009,η Ευρώπη και ο κόσμος ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα ήταν ένας απατεώνας,η οποία ουδέποτε έπαψε να παραποιεί τα οικονομικά της στοιχεία.Όμως πόσο ακριβές είναι αυτό;

Λόγω της κλιμακούμενης τότε διεθνούς οικονομικής κρίσης η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων έδιναν ανακριβή στοιχεία”.

Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις χώρες που παρουσίασαν ψευδή στοιχεία από την Ισπανία και τη Πορτογαλία έως τις ΗΠΑ και επισημαίνει:

“Ήταν μόνο η Ελλάδα αυτή που κατηγορήθηκε για παραποίηση στοιχείων και αναξιοπιστία.Κι αυτό έγινε από την ίδια της τη κυβέρνηση.Ταυτόχρονα μετέδιδε προς τις διεθνείς αγορές ότι ήταν μια χρεοκοπημένη χώρα με τεράστια διαφθορά,πελατειακό σύστημα,παρασιτική οικονομία και έφθασε στο σημείο να συγκρίνει τη χώρα με τον Τιτανικό,ανεβάζοντας έτσι τα επιτόκια δανεισμού”.

Και η εφημερίδα θέτει το ερώτημα:

“Προς τι ο αυτοδιασυρμός;Γιατί κατηγορήθηκε η Ελλάδα για παραποίηση στοιχείων ,για διαφθορά και για όλα τ΄ άλλα από την ίδια της τη κυβέρνηση;Γιατί φούσκωσε η ίδια το έλλειμμα στα τέλη του 2009;”

Η εφημερίδα καταλήγει αποδίδοντας ευθύνες στον Γ.Παπανδρέου “ο οποίος παρά το γεγονός ότι είχε ενημερωθεί από Έλληνες και ξένους αξιωματούχους για την πραγματική κατάσταση ,δημιούργησε προσδοκίες κι έδωσε υποσχέσεις που δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει”.

πηγή

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε.... πατριδογνωσία


Του Δασκάλου, Δημήτρη Νατσιού

«εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος 

«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ.Σαρδέλη «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).

Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν. Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν. «Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;

Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).

Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη: «Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη. (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».

Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.

Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας. Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης. Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται γιά την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν... κρέμασμα).

Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό»,

εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι... παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ... και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι... ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).

Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.

Επαναλαμβάνωπετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την... σκόνη της ιστορίας«Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα».

Πηγή: antibaro.gr

pass free....

Πώς ανοίγουν το δρόμο ακόμα και για επέμβαση ξένων στρατευμάτων στην Ελλάδα

Μόνο μια επανάσταση που θα ανατρέψει τη νυν κυβέρνηση ήσσονος εθνικού φρονήματος δείχνει να μπορεί να εμποδίσει μια νέα εποχή «φραγκοκρατίας», στην οποία οδηγείται η Ελλάδα. Και η οποία επανάσταση για να μην είναι εν συνεχεία αιματηρή, πρέπει να είναι άμεση... 

Μια επανάσταση που μπορεί να ξεκινήσει από την εθνική μας αντιπροσωπεία, με την εθνική αφύπνιση έστω την τελευταία στιγμή των βουλευτών οι οποίοι συμπεριφερόμενοι μέχρι στιγμής ως άξιοι απόγονοι των Τσολάκογλου-Ράλλη-Ζαχαριάδη, οι οποίοι ο καθένας μόνος του διοικούσαν ή επιδίωκαν να τεθεί η χώρα υπό ξένη κυριαρχία, έχουν πει «Ναι σε όλα» μη αντιλαμβανόμενοι έστω και στο ελάχιστο το που σύρουν την Ελλάδα.


Από εκεί και πέρα υπάρχει ο λαός. Ο οποίος μετά την αντίδραση των ετών 2010 και 2011, μοιάζει ηττημένος και μοιρολατρικά αποδεχόμενος την μοίρα του. Όταν κάποτε για το ένα τοις χιλίοις από όλα αυτά που έχουν συμβεί από το 2010 μέχρι σήμερα έπεφταν κυβερνήσεις, τώρα δέχονται πρακτικά αδιαμαρτύρητα να μένουν άνεργοι, πεινασμένοι, χωρίς μέλλον ή με ψίχουλα να προσπαθούν να επιβιώσουν.

Με εξωνημένα ΜΜΕ να προβαίνουν σε «εγκεφαλικές πλύσεις», ανάλογες με αυτές που κάνουν τα ΜΜΕ τύπου Βόρειας Κορέας, έχουν ευνουχιστεί τα όλα τα χαρακτηριστικά της υπερήφανης ελληνικής φυλής

Ήδη οι ξένοι της τρόϊκας ζητούν εφεξής η χώρα να παραχωρήσει απόλυτη προτεραιότητα στην ικανοποίηση του χρέους της και να δεσμευτεί νομικά για αυτό. Αυτή η δέσμευση θα πρέπει να επικυρωθεί από το Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται πρωτίστως και κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους και μόνο το υπόλοιπο των εσόδων θα μπορεί να χρησιμοποιείται για να χρηματοδοτήσει βασικές κρατικές ανάγκες!

Αυτό έχει σκοπό να εξασφαλίσει όλους τους πιστωτές ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI και βέβαια όλα αυτά με βάσει του αγγλικού δικαίου που εφεξής θα διέπει τους όρους τους δανεισμού.

Ενας επίτροπος προϋπολογισμού θα πρέπει να διοριστεί από το Eurogroup με την αποστολή να εξασφαλίζει τον έλεγχο επί του προϋπολογισμού.

Αυτός θα πρέπει να έχει την εξουσία να εφαρμόζει ένα συγκεντρωτικό σύστημα παροχής εκθέσεων και επιτήρησης που θα καλύπτει όλους τους σημαντικούς τομείς δαπανών στον ελληνικό προϋπολογισμό, να ασκεί βέτο σε αποφάσεις οι οποίες δεν συμμορφώνονται με τους δημοσιονομικούς στόχους που έχουν οριστεί από την τρόικα και να εξασφαλίζει το γεγονός ότι η Ελλάδα θα συμμορφώνεται με τον όρο πρώτα να ικανοποιεί τα χρέη της και έπειτα να καλύπτει τις ανάγκες της για δαπάνες.

Το αγγλικό δίκαιο που - κάτι που κανένας δεν έχει θίξει ή κανένας δεν έχει αντιληφθεί μέχρι σήμερα – θεωρητικά ανοίγει το δρόμο στην επέμβαση ακόμα και ξένων ένοπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας.

Δηλαδή μπορεί να υπάρξει επανάληψη των εποχών που τα αγγλικά ή τα γαλλικά πολεμικά απέκλειαν τον Πειραιά, εμποδίζοντας τα σιτοκάραβα να ταϊσουν τον πεινασμένο ελληνικό λαό. Πως θα γίνει αυτό; Μα όταν η Ελλάδα έρθει για μία ακόμα φορά σε πλήρη αδυναμία να πληρώσει τα δάνειά της, ακόμα και τα «κουρεμένα» (κάτι που είναι βέβαιο αφού τα ελλείμματα θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν και μάλιστα να διευρύνονται ως απόρροια της ακολουθούμενης εξοντωτικής οικονομικής πολιτικής) θα έρθουν οι εντολές κατάσχεσης από τα βρετανικά δικαστήρια.

Στο εξωτερικό θα κατασχεθεί η οποιαδήποτε ελληνική περιουσία (ακίνητα προξενείων, πρεσβειών, δωρεές ομογενών κλπ). Αυτό δεν ισχύει για χώρες όπως οι ΗΠΑ που η νομοθεσία τους δεν επιτρέπει τέτοιες ενέργειες σε βάρος κρατών. Έχει ξαναγίνει κατάσχεση κρατικής περιουσίας με την κρατική περιουσία της Ρωσίας, της Ουκρανίας και άλλων ανατολικών κρατών στην δεκαετία του 1990. Αλλά όλα αυτά καλύπτουν πολύ μικρά ποσά.

Θα εκδοθούν εντολές πληρωμής του χρέους με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου εντός Ελλάδος. Αυτές οι διαταγές πληρωμής θα είναι πρακτικά αδύνατον να ικανοποιηθούν αφού καμία εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα δεν θα κάνει κάτι τέτοιο, ενώ και τα ελληνικά δικαστήρια θα εκδώσουν ακυρωτικές αποφάσεις, οι οποίες όμως δεν θα έχουν καμία ισχύ διεθνώς.

Εδώ λοιπόν ανοίγει ο δρόμος για την επέμβαση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων στο εσωτερικό για να επιβάλουν τις αποφάσεις των βρετανικών δικαστηρίων. Θα έχουν απόλυτο δικαίωμα, η ίδια η σημερινή ελληνικη κυβέρνηση θα τους το έχει δώσει. Το αγγλικό δίκαιο προβλέπει ακριβώς αυτό: Την ικανοποίηση του δανειστή-τοκογλύφου με οποιονδήποτε τρόπο και με χρήση όλων των δυνάμεων που μπορεί να κινητοποιήσει ο δανειστής.

Νομίζετε ότι τυχαία προσπαθούν να αποδομήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, με φανταστικά πραξικοπήματα, με απολύσεις, με μείωση αμυντικών δαπανών; Ξέρουν ότι μόνο αυτές κρατάνε όρθια την ελλάδα σήμερα. Και αυτές προσπαθούν να "κλαδέψουν" και να χειραγωγήσουν... 

Τρελό; Όχι και τόσο. Πριν δύο χρόνια ποιος πίστευε ότι τον πραγματικό πρωθυπουργό της χώρας θα τον έλεγαν Χορστ Ράϊχενμπαχ;

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΑΣΟΚ, άρθρο 4, παρ. 9.:

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΑΣΟΚ, άρθρο 4, παρ. 9.:

9. Το ΠΑΣΟΚ μέσα στο πλαίσιο ενός νέου διεθνισμού αγωνίζεται για μια ειρηνική διεθνή κοινωνία και για τη διαμόρφωση δομών δημοκρατικής και δίκαιης παγκόσμιας διακυβέρνησης. Προωθεί την ιδέα της πολιτικής και κοινωνικής συνεργασίας για το δημοκρατικό έλεγχο της παγκοσμιοποίησης.



ολόκληρο 

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Από την αταξία στην τάξη και από την επανάσταση στην Ανάσταση…


(με αφορμή τα εγκαίνια της διπλής έκθεσης που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Ιαν 2012, στο πολεμικό μουσείο Κομοτηνής, με ευθύνη της ΧΧΙΤΘΤ)
…  Στον διάδρομο, (μεταξύ των δύο χώρων έκθεσης) όταν κατέφθασαν και οι τελευταίοι επίσημοι και πριν παρουσιαστούν τα εκθέματα στον κόσμο, προηγήθηκε αγιασμός.

Με το πέρας του αγιασμού, περάσαμε σε έναν χώρο όπου, αφού έσβησαν τα φώτα, έγινε μετά επικής μουσικής υπόκρουσης, αλλά και του ηχογραφημένου ήχου πολυβολισμών, εκρήξεων, φωνών ατάκτων, η παρουσίαση εικόνων και βίντεο ενός πρόσφατου πολέμου (στη Λιβύη), με θέμα ‘’η επανάσταση των ατάκτων’’.

Κι ο κόσμος που παρακολούθησε με έκδηλο το ενδιαφέρον για τις παρουσιαζόμενες εικόνες πόνου, καταστάσεων τραγικών σε νοσοκομεία και άλλων εναλλασσομένων φωτογραφιών σε πόλεις και στην έρημο, όπου διεξαγόταν οι μάχες, μας άφησαν μια πίκρα για τον γενικό χαμό και μιζέρια, αλλά και μια ανακούφιση για το αποτέλεσμα, ‘’αν’’ αυτό που επήλθε ήταν πράγματι ελευθερία από δικτατορία…  ξέρουμε ότι η Τράπεζα Λιβύης ήταν από τις λίγες (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) που ήταν κρατικές, σε σχέση με την Τράπεζα της Ελλάδος και εκατοντάδες άλλων κρατών, που ΔΕΝ είναι. Αλλά ας μην εκτρέψουμε το νου, σε άλλα δαιδαλώδη μονοπάτια. Ήταν που ήταν και σκοτεινά…   
Μου διαφεύγει το επώνυμο του ρεπόρτερ, αλλά αν θυμάμαι καλά, το όνομά του, ήταν Άρης. Αποτύπωσε την επανάσταση, τον πόλεμο, ο έχων το όνομα του ‘’θεού’’ του πολέμου… 

Και αφού εν-τυπωσιαστήκαμε ίσως μάλιστα και επενδύθηκε σε αυτό η παρουσίαση, (ώστε έτσι να γίνει) περάσαμε ήσυχα στον χώρο, όπου λάμβανε χώρα, η δεύτερη παράλληλη έκθεση, του μοντελισμού (από Καβάλα). Περάσαμε από την ερημιά (και τους ήχους του πολέμου) στην ηρεμία και ησυχία της ακριβούς απεικόνισης.

Περάσαμε από τον έναν χώρο, όπου προβλήθηκε η επανάσταση των ατάκτων, την αταξία, δια του διαδρόμου όπου έγινε ο αγιασμός, στον άλλο χώρο, που πρόβαλλε την τάξη. Περάσαμε από την έρημο στο ήρεμο. Διείσδυσαν κι άλλες εικόνες στο νου μας, κι αυτές εντυπωσιακές, αλλά μάλλον όχι τόσο όσο οι προηγούμενες…

Κληθήκαμε να μεταβούμε σε άλλο κτίριο, σε άλλο όροφο, σε υπέργειο, για να μετέχουμε στη μικρή δεξίωση που είχε κανονίσει ο υπεύθυνος ταξίαρχος Πανάς, να μας πληρώσει (γεμίσει) και με αυτήν την μικρή χαρά, και στη γεύση, πλην της όρασης και ακοής που προηγήθηκε με τις δύο παράλληλες ‘’επίγειες’’ εκθέσεις.

Δεν ξέρω πόση ικανοποίηση ‘’κοσμική’’ από τα πολιτιστικά δρώμενα άφησαν στους μετέχοντες, αλλά για να καθήσω να γράψω δυο κουβέντες, και με την ένδειξη του πηχιαίου τίτλου αλλά και όσων λέξεων έκανα πιο έντονες, αν μου επιτρέπετε, θάθελα να καταδείξω με τις λέξεις, κάποιες βαθύτερες έλξεις, που θέλουν άλλα αισθητήρια για να νοιώσουν την κατόπιν ελευθερίας, μαγνητισμού.  

Έναν μαγνητισμό που θα ανορθώσει τον άνθρωπο από τους δύο επίγειους χώρους αταξίας και κοσμικής ευταξίας και επιτευγμάτων σε μικρογραφία (μοντελισμό) σε υπέργεια ανάταση και ανάσταση.

Σκέφτηκα τον ορισμό του μοντελισμού, που είναι η ακριβής αναπαράσταση του πραγματικού υπό κλίμακα, και θυμήθηκα την σχέση του μικρού με το μεγάλο και την κλίμακα ανόδου του μεν στο δε.

Μικρόκοσμος και μακρόκοσμος. Μικρό και μεγάλο. Είναι αποκομμένα και καμμία σχέση ή αναλογία δεν έχουν μεταξύ τους; Κλείσανε τα φώτα και οι πόρτες του μουσείου, πέρασε άλλη μία κοσμική πολιτιστική βραδυά, πάμε να κοιμηθούμε αναπαυμένοι συνειδησιακά, ότι κάναμε το καθήκον μας οι μεν και λάβαμε πρωτόγνωρες παραστάσεις οι δε, ήπιαμε ένα κρασάκι, είπαμε δυο κουβέντες με φίλους και γνωστούς, πάει κι αυτή η μέρα…

ΑΝ είναι έτσι, δεν μάθαμε τίποτα από την επανάσταση των ατάκτων εμείς οι ‘’εύτακτοι’’ (και πολιτισμένοι) και παραμένουμε σκλαβωμένοι στην νέα πολιτική κατοχή που μας ετοίμασαν δολίως. ΑΝ είναι έτσι, ισοπεδώσαμε το Φως με τα φώτα, και δεν μας νοιάζει καθόλου που η αληθοφάνεια με δολιόττα θέλει να αντικαταστήσει την Αλήθεια κι η σοφιστεία την Σοφία.  ‘’Ήρεμοι’’ είμαστε, (όμως μέσα σε εισαγωγικά), γιατί το μάθημα της ερήμου, δεν το μάθαμε, ότι καλό είναι να πολεμάει κάποιος για την ελευθερία του. Όχι πολεμοχαρώς και με αυτά τα όπλα που κροταλίζουν ως όφεις έρποντες, με βουή και σκόνη που είδαμε, αλλά με άλλα όπλα, εφόδια όφι ορθίου κρεμασθέντος επί της ράβδου του Μωϋσέως, όπως τότε που έλυνε το πρόβλημα στην έρημο από τους δακνούμενους και θανατούμενους ισραηλίτες, που σαν κλίμακα μας περνάνε στα άνω, αρετές και χαρίσματα Ζωής από τον Αγαθοδότη Χριστό, όπου έχουμε ταχθεί σαν άνθρωποι. ΑΝΩ. 


Κι αυτά, δεν είναι άλλα από τη μη θεοποίηση και χάιδεμα των παθών μας, δια της άσκησης της ερήμου των αγίων μας, που πέρασαν δια της πεπατημένης στην ‘’άλλη’’ ηρεμία. Την αναφαίρετη. Την βαθειά κι όχι επίπλαστη που σαν φωτοβολίδα ρίχνει για μια στιγμή το φως, αλλά μετά, πάλι βυθίζει στο σκοτάδι την ψυχή του ανθρώπου να ψάχνει και την επόμενη μέρα από κάτι να κρατηθεί. Μακάρι, πιο στέρεο και πιο διαρκές, από την προηγούμενη φωτολαμψιά.

Κι αφού περάσαμε από τα φώτα και τις εικόνες του Άρη, στον χώρο που δεν έσβησαν τα φώτα, εκεί στις μικρογραφίες, ενθυμήθηκα τη διήγηση ενός συμμαθητή. Το 1981 όταν ήταν τεταρτοετής στην ΣΣΕ, ήταν στον θάλαμο 87. Τέρμα πάνω δεξιά του χώρου που εστεγαζόταν η παληά Σχολή (τώρα δικαστήρια). Βρισκόταν στον ίδιο θάλαμο με τον Β.Θεοχαρίδη και ακριβώς δίπλα (αριστερά τους) είχαν τον Β.Πρωτοπαππά, στο θαλαμάκι του αρχηγού.

Ορκιστήκαμε ανθλγοί και βγήκαμε από τον μικρόκοσμό μας στον κανονικό. Το ’87 στην (τότε) κρίση, ‘’έτυχε’’ αυτός ο λοχαγός να υπηρετεί στο τέρμα επάνω δεξιά της Ελλάδος. Τρίγωνο Κάραγατς, Καβύλη, Βύσσα, (και ήταν διοικητής με τα φυλάκια 8, επί του ποταμού, 7 στην ‘’γωνία’’ και 6 στην ξηρά, απέναντι της Ανδριανουπόλεως). Με την κρίση, και για την αντιμετώπιση της καταστάσεως, το τάγμα έγινε τακτικό συγκρότημα και δόθηκε ΥΔ μια ίλη. ‘’Τυχαία’’ ο ίλαρχος ήταν ο ίδιος ο συμμαθητής του θαλάμου (87), Β.Θεοχαρίδης. Ίδιο θάλαμο τότε (το ’81) σε μικρογραφία, ίδια σκέπη το ’87, σε μεγέθυνση στο ίδιο ΤΣ. Δεν έφτανε όμως αυτό. Ακριβώς αριστερά μας, (όπως προτυπώθηκε) βρέθηκε ο αρχηγός, με τα γεφυροφόρα άρματα, σε περίπτωση που έσπαζαν οι διαβάσεις…

Αυτό μου έφερε στο νου η χθεσινή παρουσία του μοντελισμού και η μικρογραφία που αποτύπωνε επακριβώς το μεγάλο, κάτι σαν πρωτόνιο και ηλεκτρόνιο στη σχέση τους πλανήτες με ήλιο αλλά και ηλίανθος – ήλιος, που ΟΣΟ είναι υγιής, τον παρακολουθεί… .

Από εμάς εξαρτάται το πέρασμα. Από τα προσωπεία στα πρόσωπα. Από τις εν-τυπούμενες εικόνες και σκιές, σε ύψος και ουσία.

Από την αταξία στην ευταξία και δια της ορθής κλίμακος και αναγωγικής αίσθησης (όχι μόνο θεωρητικής σκέψης, αλλά δι όλων των αισθητηρίων) από την επανάσταση στην Ανάσταση.

Προσωπικά και συλλογικά, για ολόκληρο το Έθνος και αργότερα ευλογημένο μήνυμα αφύπνισης προς όλην την ανθρωπότητα. Κι αυτό, για όποιον τα σημάδια δείχνουν πως έρχεται κατοχή της ανθρωπότητος σε υπ/απανθρώπους… με πρώτο και καλύτερο πειραματόζωο τον Έλληνα.

Όλοι υποπτευόμαστε ή ξέρουμε, πως οι άρχοντες και κυβερνήτες, αναλογούν στον λαό. Αναφέρει Ο Κύριος. Θα σας δώσω άρχοντες, κατά τας καρδίας υμών… Πάντα ίσχυε αυτό νομοτελειακά. Κάποτε στο Βυζάντιο, κοντά στο 1000μΧ, είχαν έναν φοβερά δυνάστη άρχοντα. Ένας άγιος ρώτησε:

- Καλέ μου Θεέ, γιατί μας έδωσες αυτόν τον άρχοντα; Και μετά 2-3 ημέρες προσευχή, ο Θεός του απάντησε:
- Γιατί δεν βρήκα χειρότερο!!

Αμφιβάλλει κανείς πως ΑΝ είμασταν καλύτεροι, θα είχαμε και καλύτερους; Ας μην επενδύουμε σε αγώνες εξωτερικούς και εξωστρεφείς, ύβρεις και στεναγμοί περιμένοντας την αλλαγή απέξω, κι αυτό γιατί είναι σίγουρο, πως οι επιθυμίες μας θα παραμείνουν ανεκπλήρωτες, όσο εμείς δεν καλυτερεύουμε. Με την κάθε προσωπική (εσωτερική/πνεύματος και φυσικής προόδου) ανάταση και ανάσταση, θα προστίθεται και μια ψηφίδα συλλογικής, πανεθνικής ανάτασης με επόμενο τους καλύτερους άρχοντες. Όχι σαν τους σημερινούς που οραματίζονται μια νέα Ελλάδα μεταλλαγμένη, ξεδοντιασμένη, παγκοσμιοποιημένη, άχρωμη, άοσμη, άθεη, ανιστόρητη. Άρχοντες και λαός πραγματική συνέχεια ήθους αγίων και ηρώων όπως αναδεικνύει αιώνες τώρα η ελληνορθόδοξη παιδεία.

Κι η ελληνορθόδοξη παιδεία, είναι η μόνη που ενώνει το έξω με το μέσα αρμονικά. Το μικρό με το μεγάλο, το πάνω με το κάτω, τυπώνοντας στο σύνολο των ενώσεών του, τον σταυρό της θυσίας από τη μια όψη, και της Αναστάσεως από την άλλη.

Ένας ‘’μοντελισμός’’ όπου ο μεγάλος σταυρός του Έθνους, μας αποτυπώθηκε στου καθενός το σταυρουδάκι. Με αυτήν την έποψη, δεν αναφέρομαι στο εγώ, αλλά στο εμείς. Όλοι μαζί, σαν ένας κι ο καθένας ως μικρό απάρτιο και κυτταράκι του όλου σώματος της Ελλάδος που ασθενεί, έχει πατριωτικό και ορθόδοξο καθήκον για χάριν του εαυτού του και των παιδιών του, να αναστηθεί δι ευχών της ολκάδος των θελόντων σωθήναι, (θυμηθείτε τις λέξεις και έλξεις) της Μεσσίτριας και ευλογούσης Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως φάνηκε στην μικρογραφία με τον αγιασμό στον διάδρομο μεταξύ των δύο χώρων (αταξίας και τάξης)…. Αυτού την συνδετική και γεφυροποιό δύναμη εκζητούμε! ΑΝ δεν θέλουμε να μείνουμε στα ίχνη και οδοδείκτες, που εύσπλαγχνα μας παρουσιάστηκαν απόψε, αλλά να βαδίσουμε ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ, μυστικά και μυστηριακά, την Οδό!


Κι οι οδοδείκτες, τα βελάκια, έδειχναν.... (κατευθυνθήκαμε αριστερά και βρεθήκαμε σε αδιέξοδο: 
πόλεμοι, πόλεμοι και ανακυκλούμενες αταξίες ... | < 
(αυτό δεν είναι το ''αδιέξοδο'' Κ του ΚΑΚΟΥ;!)
και μετά, αλλάζοντας πορεία, δια του διαδρόμου και του αγιασμού/ευλογίας, επιστρέψαμε από την αλογία και αταξία στον χώρο της τάξης και της μικρογραφίας/μοντελισμού. 
Εκεί θα μείνουμε στα ίχνη, στην αναπαράσταση και στις ''εικόνες'' των πραγματικών; ή δι αυτών από το κατ'εικόνα στο καθ'ωμοίωση;
Άνω, και πάλι ΑΝΩ, η ορθή πορεία. Ο ορθός προσανατολισμός προς την ατελεύτητη τελειότητα. ΝΑΙ! Αυτό είναι το Λ του ΚΑΛΟΥ. 
Από την ευταξία των δημιουργημάτων της κτίσης και της Πλάσης, Στον Δημιουργό και Κτίστη και Πλάστη
ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ, Τον ελληνορθοδόξως προσεγγιζόμενο!    

Κι επειδή Ο Κύριος ενδυναμεί τα ασθενή, και ευλογεί τον άνθρωπο και την Ελλάδα, ας νοήσουμε τα προηγούμενα ερεθίσματα, ως έχουν, κι αφού δούμε απτά την ευλογία επί του (όλου) Σώματος της Ελλάδος (μέσα στο οποίο εμπεριεχόμαστε), ας εργαστούμε σχετικά. ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!


    

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Νο 6

Σύνδεσμος
Εθνικής Ενότητας
  Σάββατο, 28 Ιανουάριος 2012

Γιατί δεν απαντά η Κυβέρνηση στις απαράδεκτες δηλώσεις του Γερμανού Βουλευτή;

Σχετικά με τις δηλώσεις Γερμανού Βουλευτού περί της ανάγκης να τοποθετηθεί Αρμοστής στην Ελλάδα, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Έκπληκτη η Ελληνική Κοινωνία άκουσε Γερμανό Βουλευτή και μάλιστα τον επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος της κυρίας Α.Μέρκελ, να δηλώνει ότι «πρέπει να τοποθετηθεί Αρμοστής» στην Ελλάδα!!!

Εξίσου έκπληκτοι, δεν ακούσαμε κανένα μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης να αντιδρά σε αυτή την επιεικώς άκομψη παρέμβαση του εν λόγω κυρίου στα εσωτερικά της Πατρίδας μας.

Οι αναιδείς και όχι μόνο δηλώσεις του , δείχνουν πως ακριβώς βλέπουν την Ελλάδα οι Γερμανοί φίλοι μας. Καταδεικνύουν όμως και την ανάγκη να καταδικαστούν αμετάκλητα οι σύγχρονοι δοσίλογοι που αφήνουν τους Έλληνες ακάλυπτους και χωρίς αξιοπρέπεια.

Ο απαράδεκτος Κύριος Κάουντερ θα πάρει επιτέλους αρμοδία απάντηση ;;;

Aπαλλάχθηκε ο Εύελπις από το πειθαρχικό της Σχολής Ευελπίδων.


Με 3-2 ψήφους απαλλάχθηκε ο Εύελπις
http://www.onalert.gr/files/Image/NewOnAlert/ELLINIKOS%20STRATOS/FANTAROI-AKSIOMATIKOI/cache/EYELPIDESORKIZONTAI-240x159.jpg
Ο Εύελπις ο οποίος κατηγορείται για τα όσα έγιναν στο αμφιθέατρο της Σχολής Ευελπίδων τη 17η Νοεμβρίου,απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες με ψήφους 3-2.

Το Πειθαρχικό της Σχολής που εξέτασε τη υπόθεση από την Τρίτη έως σήμερα αποφάσισε απόψε την αθώωσή του. Τον Εύελπι υπερασπίστηκαν δύο καθηγητές της Σχολής , τέσσερις απόστρατοι στρατηγοί κι ένας ιερέας.

Τώρα για να πάει η υπόθεση σε Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό θα πρέπει να προσφύγει η διοίκηση της Σχολής. Δεν υπάρχει όμως τέτοια πρόθεση όπως λένε οι πληροφορίες.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

- συνέχεια περί καλού και κακού – (όχι τυχαία +27 Ιαν)


Ο άνθρωπος, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, κινείται μεταξύ γνώσης και άγνοιας, φωτός και σκότους, καλού και κακού… δημιουργώντας του οι ακραίες αυτές καταστάσεις, μια ισχυρή ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δυισμός ή ακόμη χειρότερα, δυαρχία.

Η άγνοια όμως, δεν είναι άλλο από την απουσία γνώσης. Το σκοτάδι δεν είναι άλλο, από την απουσία Φωτός. Και όπως στην φυσική ισχύει ότι όσο πιο έντονο είναι το φως, τόσο πιο έντονες είναι κι οι σκιές, ανάλογα ισχύει και στα πνευματικά. Αν από τη μία πλευρά του παραπετάσματος, μετράμε 100watt φως, οι δημιουργούμενες σκιές, ισόποσα (αρνητικά) είναι ανάλογες της τάξεως των 100watt.

Έτσι, αν εμείς βρισκόμαστε στην περιοχή των σκιών, δεν είναι καθόλου αυθαίρετο να διακρίνουμε, πως αφού πολλαπλασιάστηκαν οι σκιές από την μία, ΣΙΓΟΥΡΑ από την άλλη πλευρά πολλαπλασιάστηκε ισόποσα (κατοπτρικά) η ποσότητα του Φωτός. Άλλωστε, πως μπορεί να πληθυνθεί το σκότος, από 100 σε 120, αν δεν προηγηθεί η εκπομπή του φωτός από 100 σε 120;

Κι αυτό το προηγείται*, το εντοπίζουμε και στα φυσικά και στα πνευματικά. Αγιογραφικά, στην περίπτωση του Ιακώβ. Πριν φτάσουμε όμως σε αυτόν, λιτά Ο Αβραάμ απεικονίζεται σαν πατέρας, (παλαιάς εξ Άγαρ που συστοιχείται στο όρος Σινά και Καινής Διαθήκης – εξ ελευθέρας) ο Ισαάκ σαν (υπάκουος έως θανάτου – θυσίας) υιός και ο Ιακώβ τέλος, στον τύπο – σκιά του Αγίου Πνεύματος, ενδεικνύουν την σειρά και την τάξη αυτών που αναδιπλώνονται σε Ουσία, στην Καινή Διαθήκη.

 Με την φιλοξενία του Αβραάμ, ερχόμενοι οι τρεις άγγελοι,



και βλέπων 3 ορθίους άνδρας, τους προσφώνησε Ο Κύριός μου, (ενικός) εισάγοντας την τριαδικότητα του Αληθινού Θεού. (Τριάς εν Μονάδι και Μονάς εν Τριάδι). ** 


και ου κληθήσεται έτι το όνομα σου Άβραμ αλλ’ έσται το όνομα σουΑβραάμ (Γεν. ιζ 5’)

είπεν δε ο Θεός τω Αβραάμ Σάρα η γυνή σου ου κληθήσεται το όνομα αυτής Σάρα αλλά Σάρρα έσται το όνομα αυτής (Γεν. ιζ’15)

Εισάγεται στον κόσμο, στην κεφαλή (Αβραάμ) η Αγάπη (το Α) και στο σώμα (Σάρρα) η Δικαιοσύνη (το Ρ).

Μετά την απαραίτητη εισαγωγή που δεν θα αργήσει να κλείσει, (ελπίζοντας να βοηθήσει στον επόμενο συνειρμό) έρχεται η σειρά του Ιακώβ να γεννηθεί στον κόσμο αυτό. Και γεννιέται ο Ιακώβ με επειλημμένη (καλύπτουσα) την χείρα αυτού επί της πτέρνας του Ησαύ…

[…και είπεν Κύριος αύτη δυο έθνη εν τη γαστρί σου εισίν και δυο λαοί εκ της κοιλίας σου διασταλήσονται και λαός λαού υπερέξει καιο μείζων δουλεύσει τω ελάσσονι και ανεπληρώθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν και τήδε ην δίδυμα εν τη κοιλία αυτής εξήλθεν δε ο υιός ο πρωτότοκος πυρράκης όλος ωσεί δορά δασύς επωνόμασεν δε το όνομα αυτού Ησαύ και μετά τούτο εξήλθεν ο αδελφός αυτού και η χειρ αυτού επειλημμένη της πτέρνης Ησαύ και εκάλεσεν το όνομα αυτού Ιακώβ (Γεν. κε’ 23])

Γνωρίζοντας πως, από τα δίδυμα, αυτό που εξέρχεται πρώτο στον κόσμο είναι αυτό που συλλαμβάνεται δεύτερο και αυτό που φαίνεται/έρχεται δεύτερο, είναι αυτό που συλλαμβάνεται πρώτο, (στην περίπτωσή μας Ιακώβ) επανερχόμαστε στα φυσικά και στο τι υποπίπτει πρώτο στην αντίληψή μας. Πρώτα βλέπουμε την πλήθυνση και επισκίαση του σκότους σε αυτόν τον κόσμο, και δεύτερο αντιλαμβανόμαστε το Φως, που έρχεται να καλύψει τα κενά του πρώτου. Την ‘’γνωστή’’ και από τα αρχαία ελληνικά, ‘’τρωτή’’ φτέρνα.

Κι είναι τρωτή και η σοφία του κόσμου τούτου (ελληνική προσέγγιση με τον Αχιλλέα και την τρωτή του φτέρνα) ΚΑΙ ο νόμος (εβραϊκή προσέγγιση με την τρωτή φτέρνα του Ησαύ) που, και τα δύο κενά (Νόμου και Σοφίας έρχεται το Άγιο Πνεύμα να καλύψει, συμπληρώνοντας αυτά, ολοκληρώνοντας τον άνθρωπο, σώζοντάς τον (σωτηρία εκ του σώος = ολοκλήρωση).

Έρχεται ένας λαός, ένα έθνος, το μείζον να υπηρετήσει τω ελάσσονι.

Επανερχόμενοι κλείνοντας τον κύκλο των φυσικών παρατηρήσεων, και σε συνδυασμό με το εξ εσόπτρου και εν αινίγματι γνωρίζουμε, η διαφορά φωτός και σκότους (στην κυριολεξία φωτός και έλλειψης αυτού) δεν εντοπίζεται ΜΟΝΟ στα ποσοτικά, αλλά σε πνευματοφυσικό επίπεδο, ΚΑΙ ποιοτικά, όπως θα φανεί από την παράθεση του επόμενου ελαχίστου αλλά ενδεικτικού (όχι τυχαίου) σχετικά βιώματος.

Ένα πρωινό πριν καμμιά 20ριά χρόνια (γύρω στο ’90), στην εξώπορτα ενός στρατιωτικού κτιρίου μια ομάδα μερικών στρατιωτικών, το πρωί τα λέγανε. Ο υποδιοικητής της μονάδος, χωρίς κανέναν λογικοφανή λόγο, έβριζε. Κι αυτό κι εκείνο… Σε μια στιγμή, ένας αξιωματικός τον ρωτάει:

- Χρήστο, γιατί βρίζεις;

- δεν ξέρω έτσι μου έρχεται… χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

- ξέρεις ποιος άγιος γιορτάζει σήμερα;

- όχι, ποιος;

- ΑΝ θέλεις να δεις, πήγαινε στο ημερολόγιο που το γράφει, δες το και πέσμου αν σου λέει κάτι.

Πράγματι, πηγαίνει για ένα λεπτό μέσα στο γραφείο και επανερχόμενος, λέει:

- Ανακομιδή λειψάνων αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (+27 Ιαν – καλή μέρα, σαν σήμερα :-) ) , αλλά δεν μου λέει τίποτα….

Μετά από λίγη ησυχία και αφού πέρασε κανένα δίλεπτο, αναφωνεί με έκπληξη ανακάλυψης:

- α!!! εκείνος χρυσόστομος, εγώ βρωμόστομος :-(

- έτσι ακριβώς είναι!!! Κι έρχεται ο άγιος να μας υπηρετήσει και διακονήσει! Όσο βέβαια εμείς κρατάμε στέρεο το παραπέτασμα, το εκπεμπόμενο από τη μία φως (ποιοτικό και ποσοτικό) ναι μεν θα εκπέμπει, αλλά εμείς από την άλλη, από την απουσία αυτού, θα υποπίπτουμε στο αντίθετό του. Χάρισμα και ευστοχία λόγου από τη μία, Ύβρις και αστοχία από την άλλη, περιμένοντας την άρση αυτού του παραπετάσματος για την μεταξύ μας Θεού κι ανθρώπων κοινωνία/επικοινωνία. Των δύο λαών, των δύο εθνών, με εμάς, να επιλέγουμε.


Γραφόμενα αυτά και… γενομένη διά της διακονίας ημών, εγγεγραμμένη ουχί με μελάνην, αλλά με το Πνεύμα του Θεού του ζώντος, ουχί εις πλάκας λιθίνας, αλλ' εις πλάκας σαρκίνας της καρδίας…. (Κορ.Β’ γ’3)

…διότι σεις είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί, και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. (Κορ.Β’ στ’16)

Βασιλεύ Ουράνιε …ελθέ και σκήνωσον εν ημίν… Αμήν γένοιτο! 

-------
ολοκληρωμένο (Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ)

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΕΛΛΗΝΑ; (Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης)


 

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρό παιδί στη γειτονιά μου, έπαιζα αμέριμνος μαζί με τους φίλους μου και τους συμμαθητές μου στις αλάνες και στους χωματόδρομους που υπήρχαν. Δεν είχαμε τηλέφωνα στα σπίτια μας, μήτε και τηλεοράσεις. Ένα τηλέφωνο υπήρχε στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς και η κ. Άννα κάθε φορά που κάποιος τηλεφωνούσε, έβγαινε στο δρόμο και φώναζε «Κυρία Μαρία, τηλέφωνο! κυρία Πόπη..... τηλέφωνο!» Την άκουγε όλη η γειτονιά! Και όποιος είχε τηλέφωνο, πήγαινε μέχρι το ψιλικατζίδικο για να μιλήσει. 


Λίγα μέτρα πιο πάνω ήταν το μπακάλικο της γειτονιάς. Η κυρία Φλώρα και ο κύριος Βαγγέλης είχαν απ᾽ όλα τα τρόφιμα, μακαρόνια, ρύζι, φασόλια, φακές, ρέγγες κτλ. Τα περισσότερα τρόφιμα ήταν μέσα σε τσουβάλια και πάνω υπήρχε η σέσουλα, όπου γέμιζες τη χαρτοσακούλα με τα φασόλια η τη ζάχαρη, ανάλογα τι ήθελες να πάρεις. Δίπλα η ζυγαριά... Η παλιά πλάστιγγα που ζύγιζε πόση ζάχαρη, η ο,τιδήποτε άλλο αγόραζες. Ένα μπλε τετράδιο δίπλα, το δεφτέρι όπως το λέγαμε, στο οποίο έγραφε η κυρία Φλώρα και ο κ. Βαγγέλης κάθε μέρα τι αγόραζες και πόσο κόστιζε. Σπάνια πλήρωνε κανείς με μετρητά. Δεν υπήρχαν χρήματα και όλοι αγόραζαν βερεσέ και στο τέλος της εβδομάδος η του μήνα, η κάθε οικογένεια ξεχρέωνε το ποσόν που χρωστούσε. Λίγο πιο πέρα ήταν το κρεοπωλείο, ο φούρνος, το τσαγκαράδικο, διότι τα παπούτσια τα κρατούσαμε και τρία και τέσσερα και πέντε χρόνια. Άλλοτε αλλάζαμε τακούνια, άλλοτε πάτους, άλλοτε σόλες, άλλοτε τα ράβαμε ό,που σχιζόντουσαν.

Στο σχολείο πηγαίναμε, με τις ποδιές μας και το σχολικό σήμα πάνω στην ποδιά, που μαρτυρούσε ότι είμαστε μαθητές. Κάθε μέρα γινόταν η προσευχή στην αρχή και στο τέλος του μαθήματος. Ομοίως γινόταν και η έπαρση η η υποστολή της σημαίας. Στους τοίχους της αίθουσας υπήρχαν κάδρα με τους εθνικούς ήρωες, τον Κολοκοτρώνη, τη Μπουμπουλίνα, τον Παπαφλέσσα... Τα βιβλία μας μιλούσαν για το Χριστό και την Ελλάδα.

Όταν θέλαμε να κατέβουμε στο κέντρο της Αθήνας, πηγαίναμε με το λεωφορείο της γραμμής. Πάνω από το κεφάλι του οδηγού, υπήρχε ολόκληρο εικονοστάσι με καντήλι ηλεκτρικό.
Όταν ερχόταν καλοκαίρι, κοιμόμασταν στις αυλές των σπιτιών μας, σε ράντζα, πόρτες και παράθυρα ήταν διάπλατα ανοιχτά για να είναι δροσερό το σπίτι μέρα και νύχτα.

Έτσι κάπως ζούσαμε τα παιδιά της δεκαετίας του ᾽60, του ᾽70 και του ᾽80.

Όλα αυτά άλλαξαν! Σιγά σιγά όμως... Άνοιξαν μεγάλα καταστήματα και έκλεισαν το μπακάλικο της γειτονιάς. Χάθηκαν οι αλάνες και οι χωματόδρομοι και τη θέση τους την πήρε η άσφαλτος και το τσιμέντο. Παντού αλλαγές! Στο σχολείο έφυγαν οι ποδιές, κατέβηκαν από τους τοίχους οι ήρωες του έθνους μας. Σταματήσαμε να κάνουμε έπαρση και υποστολή σημαίας. Από τα βιβλία χάθηκαν όλα τα κείμενα που μίλαγαν για την Ελλάδα, το Χριστό, την Ορθοδοξία... Ακόμα και από το λεωφορείο έφυγε το εικονοστάσι. Πόρτες και παράθυρα χειμώνα καλοκαίρι είναι διπλοαμπαρωμένα τώρα. Σε όλες αυτές τις αλλαγές τα υπάρχοντα ΜΜΕ έπαιξαν τρομερό ρόλο έως και σήμερα. Τα παρουσίαζαν ως εξέλιξη, ως πρόοδο και ότι η Ελλάδα έπρεπε ν᾽ αλλάξει, διότι ήταν οπισθοδρομική και μεσαιωνική.

Τώρα κατάλαβες Έλληνα, γιατί σου έκαναν όλες αυτές τις αλλαγές;



Σου έκλεισαν το μπακάλικο, γιατί αυτό απαιτούσε το κεφάλαιο και οι αγορές, που ήθελαν να ανοίξουν πολυκαταστήματα και πολυεθνικές στη χώρα μας, ώστε εσύ να δουλεύεις ως δούλος σε αυτούς, μ᾽ ένα φτηνό μεροκάματο...

Τώρα κατάλαβες Έλληνα, γιατί έβγαλαν τους ήρωες από τους τοίχους των σχολείων και των βιβλίων και τώρα θέλουν να βγάλουν και την εικόνα του Χριστού; Διότι θέλουν να προωθήσουν την παγκοσμιοποίησή τους.

 Το ανακάτεμα των λαών! Ώστε εάν δε δεχθείς εσύ να δουλεύεις με φθηνό μεροκάματο, θα πάρουν για εργάτες πακιστανούς, μαύρους, και όλους τους άμοιρους ανθρώπους που ξενιτεύθηκαν από τη χώρα τους για ένα κομμάτι ψωμί. Η θα δεχθείς εσύ Έλληνα το φθηνό μεροκάματο η θα πεινάσεις! Αυτό διατάζει το κεφάλαιο! Ανήκουμε στη Δύση και τη Δύση την κυβερνά το κεφάλαιο, οι αγορές.

Κατάλαβες τώρα Έλληνα, γιατί έβγαλαν τους ήρωες και τους αγίους από τα μαθητικά σχολεία και βιβλία; Διότι έπρεπε να ξεχάσεις ποιός είναι ο ήρωας και ο άγιος, διότι οι πολιτικοί που σε κυβερνούσαν, σε πρόδιδαν και σε πουλούσαν σε ξένες δυνάμεις. Οι προδότες, δυστυχώς δεν αντέχουν να βλέπουν ήρωες και αγίους!

Εμείς σαν Εκκλησία, σαν Έλληνες, σαν μοναχοί της Ορθοδόξου πίστεώς μας, έχουμε χρέος, όπως κρατήσαμε στα 400 χρόνια σκλαβιάς στις καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων, ανόθευτη την πίστη τους και την αγάπη τους για την Ελλάδα, να κρατήσουμε και σήμερα την Παράδοσή μας και να πούμε σε όλους τους προδότες της πίστεως και της πατρίδος ότι:

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!. ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ!.

Και όπως αγωνίστηκαν οι ήρωες του έθνους μας, το ίδιο θ᾽ αγωνιστούμε κι εμείς, για να μείνει η χώρα μας ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΟΡΘΟΔΟΞΗ!.

Με ευχές για καλή χρονιά και καλούς αγώνες,
Ο Γέροντας, Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Τιμωρία ενόχων Κε Λοβέρδο


Δελτιο Τύπου Νο 4 

Η κραυγή "κάτω τα χέρια από τον Παπανδρέου", δονεί απ' άκρο σ' άκρο το ΠΑΣΟΚ. Η "σημαία" του κινήματος, ο κύριος "λεφτά υπάρχουν", ο θλιμμένος πολιτικός που δεν ήξερε τα χάλια της ελληνικής οικονομίας, πριν αναλάβει την καρέκλα του Μεγάρου Μαξίμου, πρέπει να βρεθεί στο απυρόβλητο.
Πρέπει να τεθεί υπεράνω των νόμων. Αυτός δεν είναι ένας απλός πολίτης, όπως όλοι όσοι μαχόμαστε καθημερινά για την επιβίωση της οικογενείας μας.
Αυτός ανήκει σε άλλη σφαίρα, σε άλλο επίπεδο. Είναι γόνος επιφανούς οίκου κοινοβουλευτικής δυναστείας. Δεν μπορεί να έχει την ίδια αντιμετώπιση με τον άνεργο ή χαμηλόμισθο φουκαρά που του κόβουν το ηλεκτρικό γιατί αδυνατεί να πληρώσει το χαράτσι.
Το είπε ο κ. Λοβέρδος. Ο κ. υπουργός. Και αυτός δεν ήξερε. Τόσα χρόνια δεν ήταν βλέπετε υπουργός. Ξαφνικά ξύπνησε μέσα στη βαθιά νύχτα στην οποία καταδίκασε τον Ελληνικό λαό και κατάλαβε. Η οικονομία καταρρέει. Και άρχισε να μας "σώζει", μαζί με τους συντρόφους του και τον  πρωθυπουργό τους Γ. Παπανδρέου.
Τώρα, αφού διαφώνησε, συμφωνώντας, σε όλα τα άδικα και ισοπεδωτικά για τον Ελληνικό λαό μέτρα, αφού συνέτριψε συνταξιούχους και Σύστημα Υγείας, στηρίζοντας μια πολιτική, την οποία κατήγγειλε κατόπιν, υποσκάπτοντας τον έως τότε αρχηγό του, τώρα βροντοφωνάζει : "Κάτω τα χέρια από τον Παπανδρέου". Γιατί ;
Γιατί έρχονται ειδικά δικαστήρια. Για τον τέως πρωθυπουργό, αλλά και για όσους μαςκαταδίκασαν σε  αναξιοπρέπεια και πείνα. Γιατί αν θεμελιωθεί κατηγορία κατά του "μεγάλου ηγέτη" , όλοι οι συνυπογράφοντες υπουργοί είναι συνυπεύθυνοι και κινδυνεύουν. Όχι ο κ. Λοβέρδος δεν ξαναγάπησε ξαφνικά τον Παπανδρέου, απλώς δεν έπαψε ποτέ να αγαπά υπερβολικά τον εαυτό του. Για τον ίδιο ανησυχεί, για να μην πούμε τρέμει.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι υπάρχει και το θέμα της διαδοχής, σε ότι απέμεινε από το ΠΑΣΟΚ και οι ψήφοι των "παπανδρεϊκών" είναι καλοδεχούμενοι. Λυπούμαστε κ. Λοβέρδο, αλλά οι καναλάρχες φίλοι σας στηρίζουν άλλο άλογο στην κούρσα της διαδοχής. Εσείς δεν είστε παρά ένα μικρό πιόνι στη σκακιέρα, παρά τις προσπάθειές σας να ξεχωρίσετε με άναρθρες κραυγές.
Όχι κ. Λοβέρδο. Αργά, αλλά σταθερά, ξυπνάμε. Πιστέψτε το και πείτε το και στους φίλους σας. Πείτε τους, γιατί δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη, ότι το μακελειό έχει πραγματοποιηθεί ήδη μεμοναδικό θύμα τον Ελληνικό ΛαόΕμείς μόνο όταν τιμωρηθούν όπως τους αξίζει όλοι όσοι έφεραν την Πατρίδα μας σε αυτό το χάλι θα ησυχάσουμε. Τα συγχωροχάρτια να τα αναζητήσετε αλλού. Στην Ελλάδα δεν θα τα βρείτε πια. Οι Έλληνες μέσα από το ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ θα σας παραδώσουμε προσωπικά τις αποφάσεις μας για ότι πράξατε και ότι παραλείψατε να πράξετε.

ερώτηση προς υπουργούς

Προς τους κ.κ. Υπουργούς
Οικονομικών
Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Θέμα: Πρωτοφανής εμπαιγμός του ελληνικού λαού και της Βουλής από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το κείμενο του «Μνημονίου» στην αγγλική έκδοσή του περιέχει επιπλέον μέτρα από την ελληνική έκδοση η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή.
Η προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, δεν σημαίνει μόνο την καθημερινή εξαγγελία πρωτοφανών μέτρων κοινωνικής κατεδάφισης στο πλαίσιο εφαρμογής του γνωστού «Μνημονίου». Σημαίνει επίσης την πλήρη απαξίωση της Βουλής αλλά και την υποβάθμιση της κρίσης του ελληνικού λαού. Πρώτα, εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια των πολιτών το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της 11ης Μαΐου, με την επαίσχυντη τροπολογία του Ν.3845/2010 με το Ν.3847/2010. Βάσει αυτής της τροπολογίας τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις δανεισμού που υπογράφει ο Υπουργός Οικονομικών με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τις χώρες μέλη της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ δεν εισάγονται πλέον στη Βουλή για «κύρωση» αλλά «για συζήτηση και ενημέρωση». Ακολούθησε το άρθρο 93 του νομοσχεδίου για την κύρωση των Οδηγιών 2007/64/ΕΚ, 2007/44/ΕΚ και 2010/16/ΕΕ, βάσει του οποίου παρέχεται εν λευκώ εξουσιοδότηση στον Υπουργό Οικονομικών στο να υπογράφει μνημόνια, συμφωνίες και συμβάσεις δανεισμού με τα ως άνω μέρη κα γενικά να προβαίνει σε κάθε αναγκαία ενέργεια για τη συμμετοχή του Δημοσίου σε νομικά πρόσωπα και φορείς τα οποία συστήνονται για την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, αφαιρώντας ακόμα και την υποχρέωση της κυβέρνησης να τα εισάγει στη Βουλή «για συζήτηση και ενημέρωση».
Από ό,τι φαίνεται όμως, η κυβέρνηση δεν σταμάτησε εκεί. Έφτασε στο σημείο να αντιμετωπίζει τους έλληνες πολίτες αλλά και τη Βουλή ως «αφελείς ιθαγενείς», καθώς η αγγλική έκδοση του Μνημονίου περιέχει επιπλέον μέτρα σε σχέση με την ελληνική έκδοση.
Συγκεκριμένα, η αγγλική έκδοση του «Μνημονίου Συνεννόησης πάνω στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής», στην παράγραφο 2 ii, προβλέπει τα εξής επιπλέον μέτρα τα οποία έχουν παραλειφθεί από την αντίστοιχη ελληνική έκδοση του Μνημονίου η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή:
1. Η αύξηση των δημοσίων δαπανών για συντάξεις να είναι κάτω από 2,5% επί του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2010-2060,
2. την άμεση ισχύ της εξίσωσης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών-γυναικών στον δημόσιο τομέα στα 65 έτη, αντίθετα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες που κάνουν λόγο για σταδιακή εφαρμογή του σχετικού μέτρου κατά την περίοδο από το 2011 έως το 2013,
3. μέχρι να τεθούν σε ισχύ οι νέοι κανόνες σχετικά με τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, οι νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης θα παγώσουν και θα εξεταστούν μετά την θέσπιση των νέων κανόνων. Ειδικά η τελευταία αυτή διάταξη παραβιάζει κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας.
Τα παραπάνω βρίσκονται αναρτημένα στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ως τμήμα της αίτησης της ελληνικής κυβέρνησης προς το ΔΝΤ για Συμφωνία Στήριξης (Request for Stand-by Agreement) καθώς και στο νομοσχέδιο για την Κύρωση της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της Ευρωζώνης και του Διακανονισμού Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Επειδή, τα παραπάνω συνιστούν μια εκ νέου κοινοβουλευτική εκτροπή και τον πλήρη εμπαιγμό του ελληνικού λαού,
ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:
1. Σκοπεύουν να εφαρμόσουν κάποιο από τα παραπάνω απαράδεκτα μέτρα τα οποία αναφέρονται στην αγγλική έκδοση του Μνημονίου Συνεννόησης πάνω στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής;
2. Σκοπεύει η κυβέρνηση να αναλάβει την πολιτική ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό για την ενδεχόμενη νέα αυτή κοινοβουλευτική εκτροπή;
3. Σκοπεύει η κυβέρνηση, στο βαθμό που επιμένει να εφαρμόσει τα ως άνω συγκεκριμένα απαράδεκτα μέτρα, (που περιέχονται στην αγγλική έκδοση του Μνημονίου και τα οποία έχουν παραλειφθεί από την αντίστοιχη ελληνική έκδοση η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή) να φέρει στη Βουλή το πλήρες κείμενο του Μνημονίου για κύρωση;

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Σπαθιά, μάχαιρες και κομποσχοίνια


...

   Μια φορά, οι έλληνες και οι κινέζοι διεκδικούσαν την πρωτιά στην σοφία και ο γιος του σουλτάνου, ήταν προβληματισμένος. Για την ανάδειξη του πιο σοφού, ο πατέρας έδωσε δύο δωμάτια, άνοιξε το θησαυροφυλάκιο λέγοντάς τους, πως ό,τι θελήσουν θα το έχουν. Πράγματι, 3 μήνες δούλευαν αδιάκοπα οι κινέζοι, παίρνοντας χρήματα και χρώματα, δημιουργώντας τα γνωστά λεπτομερή της κινέζικης φιλοσοφίας. Οι έλληνες, το μόνο που χρησιμοποιούσαν ήταν γυαλόχαρτο και βάλθηκαν να τρίβουν για να γυαλίσουν τους τοίχους του δωματίου τους.

   Μετά από 3 μήνες, άρχισαν να χτυπούν οι κινέζοι τα γκογκ, ως ένδειξη ότι τέλειωσαν το έργο. Στον ίδιο χρόνο, τέλειωσαν και οι έλληνες.

   Τότε ο πατέρας με το γιο, που έτρεχε μπροστά για να δει, μπήκαν στο δωμάτιο των κινέζων. Το θέαμα ήταν πράγματι φοβερό και η λέξη μεγαλούργημα, φάνταζε λίγη για να αποδώσει την ομορφιά. Ο γιος θαυμάζοντας φώναξε: αυτό είναι σοφία! Ο πατέρας του ζήτησε να μην είναι βιαστικός στην απόφαση, πριν μάλιστα δει και την τέχνη των ελλήνων.

   Τότε οι έλληνες, που είχαν προλάβει να γυαλίσουν τους τοίχους, τράβηξαν το παραπέτασμα που τους χώριζε από το δωμάτιο των κινέζων και η μία ομορφιά της τέχνης τους, αντανακλάστηκε πολλαπλάσια και πανέμορφα στους τοίχους του δωματίου των ελλήνων. Ο γιος, ακούει τον πατέρα του να του λέει:
- Οι έλληνες παιδί μου είναι οι σοφοί. Υπάρχει ένας δρόμος από το χρώμα στο άχρωμο. Σκοπός μας είναι να καθαρίσουμε το νου μας, την ψυχή μας για να αντανακλάται η σοφία του Θεού μέσα από εμάς.

   Ο ιδρυτής των Σούφι, ο Τζαλαλουντίν Ρουμί και ο λαϊκός τους δάσκαλος, Νασρεντίν Χότζας, εργάζονται στο μουσουλμανικό κόσμο με το δικό τους ‘’χαρτονόμισμα’’. Η εκπαίδευση τους έγκειται στο να καθοδηγήσουν τους εξωτερικά θρησκευόμενους σε εσωτερικούς, στο μέτρο της δικής τους φιλοσοφίας - θρησκείας.  Την αξία του νομίσματος, τη γνωρίζει και θα την κρίνει ο Θεός.  Έτσι ας μην βιαστούν μερικοί χριστιανοί να πουν, πως η πίστη τους δεν αξίζει τίποτα.

   Σεβαστή είναι κάθε προσέγγιση του θείου. Υπάρχουν πράγματα που μας ενώνουν και πράγματα που μας χωρίζουν. Από εμάς εξαρτάται αν θέλουμε να μας σέβονται, πρέπει κι εμείς να τους σεβόμαστε και φιλειρηνικά να συνυπάρχουμε σε αυτόν τον τόπο, αλλά και σε οποιονδήποτε. Σκεφτήκατε αν οι χοτζάδες που υπάρχουν ή έρχονται στον τόπο μας να ‘’διδάξουν’’ τη θρησκεία τους στους συμπολίτες μας, ήταν σούφι; όσο πραγματικά φιλό-σοφοι θα ήταν, τόσο αληθώς φιλ-έλληνες και φιλειρηνικοί! Ας μην θεωρηθεί άπιαστο ιδανικό, υπάρχει λύση που ξεκινά από εμάς, όπως θα φανεί στον επίλογο.

   Αυτό σημαίνει πως, κι αυτοί οι άνθρωποι, εκπαίδευση θέλουν και τους αξίζει, γιατί όπου και να είναι κάποιος, αν είναι απαίδευτος, περισσότερο ζημιά κάνει, παρά καλό. Αυτό ας ευχηθούμε και ας δουλέψουμε για αυτό.

   Σπαθιά, μάχαιρες και κομποσχοίνια

   Ο Μωάμεθ, γυρνώντας από έναν πόλεμο, είπε: Γυρίσαμε από τον μικρό ιερό πόλεμο, που ήταν να ενώσουμε τα αραβικά κρατίδια. Πάμε στο μεγάλο ιερό πόλεμο που είναι μέσα στην καρδιά μας, για να νικήσουμε τους απίστους (και προτάσσοντας το σπαθί του, αλλά δείχνοντας την καρδιά του) είπε: θάνατος λοιπόν στους απίστους. 

    Σε κάθε θρησκεία υπάρχουν οι εξωτερικά θρησκευόμενοι, οι κατ’ όνομα και στον τύπο και λιγότεροι οι εσωτερικά πιστοί, που είναι οι κατά την ουσία.

   Μια φορά, ο Νασρεντίν Χότζας, έψαχνε στην αυλή του. Τον ρωτάει κάποιος περαστικός.
-         Τι ψάχνεις στην αυλή;
-         Το κλειδί μου.
-         Που το έχασες;
-         Μέσα στο σπίτι.
-         Και γιατί ψάχνεις στην αυλή;
-         Γιατί εδώ έχει περισσότερο φως!

   Τα ‘’παραμύθια’’ του Χότζα, έχουν τρία επίπεδα. Το πρώτο είναι το αστείο, που όλοι καταλαβαίνουν. Το δεύτερο είναι το δίδαγμα και το τρίτο, το βίωμα.

   Το αστείο και την ‘’ανοησία’’ του, την καταλάβαμε όλοι και γελάσαμε… Το δίδαγμα είναι, πως, όπου χάνουμε τα κλειδιά μας εκεί πρέπει να τα ψάχνουμε. Και τέλος, αφού τα κλειδιά της Βασιλείας εντός υμών εστί, είναι δική μας ανοησία να ψάχνουμε έξω στην αυλή μας, (στα χρήματα, στις ηδονές, στις δόξες, στα εξωτερικά τυπικά…) με την πρόφαση πως έχει περισσότερο φως….

   Μια άλλη φορά, έριχνε ψίχουλα στην αυλή του. Τον ρώτησαν, τι κάνεις εκεί; διώχνω τις τίγρεις. Μα γιατί; τίγρεις δεν υπάρχουν εδώ! και ο Χότζας απαντά: είδες τι αποτελεσματικό όπλο είναι να ρίχνεις ψίχουλα στην εξώπορτα; διώχνει τις τίγρεις!

   Είναι παρατηρημένο, πως αν κάποιος κάνει κάποια καλή πράξη, η ψυχή του σκιρτά, χαίρεται, πτερουγίζει. Αν πάλι κάνει κάτι κακό (αν δεν είναι άνθρωπος αναίσθητος και διαστρεβλωμένος) έχει τύψεις, φοβάται…. 

   Έξω από την ψυχή μας, κάνοντας καλές πράξεις, μοιάζει να ρίχνουμε ‘’ψίχουλα’’, οπότε μας επισκέπτονται άγγελοι που συγκοινωνούν με τη χαρά μας, πτερουγίζοντας. Με τις κακές πράξεις, ρίχνουμε ‘’κρέατα’’ και πλησιάζουν, τα αγρίμια, τα οποία διαρκώς απαιτούν κι άλλη τροφή, φοβίζοντάς μας.

   Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε, πως με τις καλές πράξεις, αλληγορικά ρίχνουμε ψίχουλα στην αυλή μας, οπότε διώχνουμε τους τίγρεις ή από την εμμονή μας στο καλό, επειδή δεν τρέφονται από εμάς, φεύγουν…  

   Πόσο λοιπόν ανόητη ήταν η παραπάνω πράξη, ώστε όχι μόνο να μειδιάσουμε αλλά και να τον ειρωνευτούμε;

   Πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από τον κόσμο, που καλλιεργεί εντέχνως και ύπουλα την γενική ιδέα, πως όποιος προχωρά με το σταυρό στο χέρι, είναι ένας εκμεταλλεύσιμος καλοκάγαθος, ή είναι ανόητος και χαμένος, αλλά να συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην τέλεση του καλού. Επιπλέον, ας μην μας διαφεύγει, πως αν υπάρχει ειρήνη ακόμη σε αυτόν τον τόπο, αιτία δεν είναι αυτοί οι ‘’έξυπνοι είρωνες’’ που πράττουν χωρίς συστολή το κακό, θεωρώντας το απαραίτητο, αλλά οι λιγοστοί αγαθοί που ακόμη για χάριν τους ο καλός Θεός δεν επιτρέπει να πλησιάσουν τα ‘’αγρίμια’’. Δεν πλησιάζουν, αλλά καιροφυλακτούν, πότε θα πέσει η φωτιά, για να επιτεθούν….

   Αν και μόνη η θέα του πολέμου και των δεινών που επιφέρει, τρομάζει τα παιδιά μας, ας μεριμνήσουμε να γίνουμε καλύτεροι, ειρηνικοί, απονήρευτοι, πνευματικά σταυροφόροι.

   Επειδή όμως κακός δεν είναι μόνο αυτός που κάνει το κακό, αλλά και αυτός που το επιτρέπει, η υπεράσπιση της πατρίδας εντάσσεται μέσα στα καθήκοντά μας. Τότε έχουμε συνοδοιπόρο τον ’γιο Κωνσταντίνο, που όποτε χρειαστεί, μας τυπώνει το ‘’εν τούτω νίκα’’ για να προχωρήσουμε με θάρρος,  (αμυνόμενοι, προτείνοντας ως τρόπο ζωής και θυσίας για τα ιδανικά, το μολών λαβέ).

   Πάλι ο ίδιος γίνεται βοηθός, αφού καλείται να μας οπλίζει με υπομονή (ρίζα του ονόματος Κωνσταντίνου) και ηρεμία στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, προσωπικά, εθνικά, ορθόδοξα, ώστε όλοι οι αγώνες της ζωής μας, να στρέφονται προς μία κατεύθυνση: να δώσουμε πνευματικούς καρπούς άνω.

   Στην καθημερινότητά μας, επειδή όλα βρίσκονται σε πρόγευση και όχι σε τελεία κάρπωση, μοιάζει να φυλλοβολούμε ανθάκια, που είναι ενδεικτικά της πνευματικής ευωδίας και της ομορφιάς και γλυκύτητας ψυχής, που αναπαύουν την Θεοτόκο και Τον Κύριο.

   Είναι σύμπτωση πως ο ’γιος Κωνσταντίνος εδώ στην Θράκη (Ν. Ροδόπης) είναι στον Πολύανθο; είναι σύμπτωση, πως ακριβώς πάνω από τη Μ. Φανερωμένης είναι το χωριό Αμβροσία; το όνομα της ευάρεστης ουράνιας τροφής; Από κάτω στο σταυροδρόμι, το Παλλάδιο και ο Αίγειρος; σηματοδοτώντας, ότι από την αταξία (κατσίκια, αίγες) που κατέχουν το ένα άκρο, με ορθό προσανατολισμό και προοπτική προς την μητέρα όλων, Παναγία, παρεμβάλλεται ενδιάμεσα η ειρηνοποιός Παλλάδα Αθηνά, που ο χαριζόμενος καρπός της, στους πλησιάζοντάς την με σεβασμό (αρχαιοελληνιστές) του κλάδου ελαίας, είναι παγκόσμια γνωστός.     

   Εκτιμώ, πως η Υπερφύση έχει στήσει ‘’οδοδείκτες’’ και αφήνει διαρκώς αποτυπώματα πάνω στη Φύση. Όσο αναζητούμε τη βαθύτερη γνώση των νόμων της και προσπαθούμε να αντιληφθούμε τις αιτίες που κρύβονται πίσω από τη ρευστότητα των καταστάσεων, ο καλός Θεός μας δίνει την ευκαιρία, αν όντως το επιθυμούμε με αγαθή προαίρεση, (ομόρροπη θέληση) να ιχνηλατούμε και να εξηγούμε ορθά τα σημεία της.

   Τότε όλοι οι λόγοι, όλη η Φύση, γίνεται ένας δυναμικός οδοδείκτης που μας καθοδηγεί στο τέρμα, που δεν είναι άλλο, από την ποθούμενη αναγέννησή μας, από τον χώρο της φθοράς, στον χώρο της ατελεύτητης Βασιλείας Του.   
         
   Παρατηρείστε το αυτί του ανθρώπου, πως μοιάζει με έμβρυο. Στην αναγωγή στα πνευματικά, στην κυριολεξία είμαστε έμβρυα και δεν είναι καθόλου υποτιμητικό, να αισθανόμαστε ότι είμαστε έμβρυα ακρόασης του Λόγου, παρεμβαλλόμενο σε αυτό το γλυκύ θρόϊσμα, ο θόρυβος του κόσμου.

   Σε μια χοντρή γυναίκα το να διαπιστώσουμε πως είναι έγκυος, περνά κάμποσος καιρός, έως ότου γίνει η εγκυμοσύνη εμφανής. Αλλά και πάλι σε αδύνατη, με τη σύλληψη και στις αρχές της κυοφορίας του εμβρύου, δεν έχουμε δηλωτικά σημάδια της εγκυμοσύνης της.

   Έτσι είναι και η ψυχή κάθε ανθρώπου. Χοντρή ή λεπτή, ευαίσθητη ή χοντροκομμένη, έχει μέσα της το σπόρο της Αγάπης. Εκδηλώνει την αγάπη που έχει μέσα του πιο εύκολα στα παιδιά του και τους οικείους, τους προστατεύει και αν χρειαστεί, πολεμά γιαυτούς.

   Η αφαίρεση του δεξιού ωτίου του δούλου του αρχιερέα, Μάλχου, από τον Απ. Πέτρο, έχει τη συμβολική του αξία. (Ιωάν. ιη’10).

   Η μάχαιρα πρέπει να μπει στο θηκάρι της. Η διδασκαλία του Κυρίου, η κατ’ εξοχή θρησκεία της αγάπης και τηςσυγχωρετικότητος, μας προτείνει να συγχωρούμε αυτούς τους ανθρώπους, που εξωτερικά συμπεριφέρονται ως συνεργάτες της σταύρωσης, αλλά στις ψυχές τους είναι κυοφορημένος, ως μαλακός χόνδρος (μάλ-χος) η αγάπη, η φύση του Θεού.

   Στον σταυρό, συνεχίζει… άφες αυτοίς, ουκ γαρ οίδασι τι ποιούσι

   Κάποτε (και μακάρι να μην αργήσει…) πρέπει να πάρουμε το μάθημα συγχωρετικότητας εμείς οι χριστιανοί! Κάποτε (και μακάρι να μην αργήσει…) οι μουσουλμάνοι να βάλουν το σπαθί μέσα στη θήκη, για να στρέψουν την ενεργητικότητά τους στον εσωτερικό πόλεμο, όπως τους προτείνει ο θρησκευτικός τους αρχηγός! πότε θα πάψουμε να είμαστε ανόητοι, πεινασμένοι πνευματικά και να ψάχνουμε το κλειδί που χάσαμε μέσα στο σπίτι μας, έξω στην αυλή; στα έξω;

   Όταν οι μουσουλμάνοι φτάσουν στο όριο της πίστης τους, στο φεγγάρι, από εκεί φαίνεται ο ολόλαμπρος ήλιος! Και μόνο αυτό, αποδεικνύει βιωματικά πως η σελήνη είναι ετερόφωτο, ‘’κλέβει’’ το φως του ήλιου και το αντανακλά στη γη, στους σκοτισμένους! Αν αφαιρεθεί το φεγγάρι από τον ουρανό τη νύχτα, δεν είναι χειρότερα; ποιος ανόητος χριστιανός σε σχήμα, θέλει μιλώντας με μουσουλμάνο να του καταργήσει την πίστη του; λέγοντας πως είναι λάθος; και μόνο εγωιστικά να το πάρει κάποιος και σε μας τους ίδιους να το πουν, αμέσως αμυνόμαστε υπέρ πίστεως…, για να μην πούμε ότι είναι και αιτία επιθέσεως…

   Ένας Σούφι, έβγαλε κήρυγμα για τον Αλλάχ σε ένα τζαμί και όλοι τον χειροκρότησαν. Μετά από λίγο, τους απέδειξε από στοιχεία της Παλαιάς Διαθήκης, πως ο Θεός γεννήθηκε. Ο Ίσα ίμπν Γιουσούφ (Ιησούς ο υιός του Ιωσήφ) είναι ο υιός του Θεού… και τον λιθοβόλησαν. Ένας από τους μαθητές του, από φόβο, μήπως τον λιθοβολήσουν και αυτόν, του έριξε λίγη λάσπη στο γόνατο. 

Ο δάσκαλος, άρχισε να κλαίει. Με απορία τον ρώτησε, δάσκαλε, γιατί κλαις, οι άλλοι σε πετροβολούν, σε ματώνουν και με λίγη λάσπη από εμένα, κλαις; Η απάντηση αποστομωτική, (με ιδιαίτερη βαρύτητα και για μας): Εκείνοι, δεν ξέρουν, ενώ εσύ;  

   Πότε κι εμείς θα αρχίσουμε να συγχωρούμε την καλή διάθεση των διαφορετικά προσεγγιζόντων τον Θεό, ανθρώπων; πότε θα σταματήσουμε να αποκόπτουμε αυστηρά με την μάχαιρά μας μάλχους; πότε θα πιάσουμε το κομποσχοίνι τουπερόπλο, το σπαθί των μοναχών να μαστίζουμε τους δαίμονες εν ονόματι Κυρίου; Μόνο με την πρόσθεση της προσευχής, της φωτιάς του Θεού, και μόνο έτσι αποδιώκονται από τον τόπο μας, τα νοητά αγρίμια που διαβάλλουν και συμβουλεύουν τους πολεμοχαρείς (που σα ζιζάνια έχουν φυτρώσει αρκετά σε αυτόν τον τόπο)!

   Ας αφήσουμε στη μοίρα τους αυτούς, που όταν έλθει η ώρα της κρίσεως, θα αποδώσουν λογαριασμό… Μόνο ας τους υπενθυμίζουμε κάτι που ή δεν το ξέρουν, ή τεχνιέντως (εκ του πονηρού) το ξεχνάνε: ότι ο Χριστός θα έλθει πάνω σε άσπρο άλογο ως Κριτής, και θα τους κρίνει. Ας προσέχουν λοιπόν, πως τα πάνε με τους χριστιανούς, όταν λένε Ισταμπούλ, να θυμούνται πως είναι εις την Πόλιν, (εις-την-Πόλιν = Ισταμπούλ). Ποιοι είναι οι Γιουνάν; ποια ή Γιουνανιστάν; είναι αν μη τι άλλο, οι Ίωνες… Ας τιμούν τον Τζαλαλουντίν Ρουμί, τον δάσκαλό τους και τότε θα τους λέμε δερβίσσια, αδέλφια, και όχι εχθρούς!

   Διαθέτουμε και σπαθιά και μάχαιρες και κομποσχοίνια. Βιώνουμε τα δεινά του πολέμου που γίνονται με όπλα και που μόνο πόνο προξενούν. Κανείς δεν τα θέλει και είναι αποκρουστικά, παρότι εκπαιδευόμαστε για αυτά ως ύψιστο προς την Πατρίδα μας καθήκον. Ας μπουν τα σπαθιά στα θηκάρια τους. Ας καταλαβαίνουμε τα αποτελέσματα της χρησιμοποίησης και οι μάχαιρες να μπουν στα θηκάρια τους… Αν δεν συγχωρούμε, δεν θα συγχωρεθούμε. Ένα υπερόπλο μας έμεινε, που χρησιμοποιώντας το, πλουτίζουμε σε χαρά και ειρήνη. Όχι αυτήν που υπόσχονται στον κόσμο και είναι γήινη, ουμανιστική, αλλά αυτήν που είναι θεία, ανεκλάλητη, πνευματική, ουράνια και αναφαίρετη χαρά.

   Όσο θα επιμένουμε να χρησιμοποιούμε την εξωτερική σπάθα και τα συναφή όπλα, όλα αυτά θα γίνονται αιτία να τρέχει σαν ποτάμι το αίμα, άδικα. Αντιθέτως, όσο εμμένουμε στο αγαθό υπερόπλο, το κομποσχοίνι, κατά το αιτείται καιδοθήσεται, θα γίνεται αιτία να ρέει πάλι ποτάμι, αλλά αυτή τη φορά, ως δίκαια ανταπόδοση στους πιστεύοντες, το ποτάμι της σοφίας του Θεού. Τότε η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, (Ιωάν. ζ’ 38) θα διαμοιράζει τις γλώσσες πυρός, καλώντας τους πάντες εις ενότητα…

   Δια Πνεύματος Αγίου επιτυγχάνεται η ένωση του λόγου μας με Τον Λόγο Χριστό. Τότε μας γνωρίζει τους λόγους (τα γιατί του παρελθόντος), μας σκέπει με την Αγάπη και το Φως Του αιωνίου παρόντος Του και μας χαρίζει πίστη και ελπίδα να προχωράμε προς το μέλλον. Ο Ην, ο Ων και ο Ερχόμενος, ως ένα γράμμα Λ, πάνω από τον καθένα μας, πάνω από τη Θράκη.

   Τότε η εξωτερική παιδεία προς τη σοφία, παραδίδει τη σκυτάλη στον αγιασμό και την εσωτερική σοφία της Αποκάλυψης. Από απρόσωπη σοφία πλησιάζουμε τους αγίους, τους εγγίζουμε, συζούμε με αυτούς και συμμετέχουμε στη ζωή της Αγίας Τριάδος. Μαζί με αυτούς και την Αγία Σοφία της Θράκης. Καταγόταν από την Αίνο και ήταν θυγατέρα επισήμων και πλουσίων γονέων. Παντρεύτηκε και έγινε μητέρα έξι παιδιών, που είχε το θλιβερό ατύχημα να τα χάσει όλα. Βρήκε λοιπόν παρηγοριά στη θλίψη της, προστατεύοντας ορφανά και χήρες. Έκανε συνεχείς ελεημοσύνες, προσευχές, νηστείες και κάθε τι που ανακούφιζε τον πλησίον. Στα τέλη της ζωής της εκάρη μοναχή και αφιέρωσε τη ζωή της στη λατρεία του Θεού. Απεβίωσε ειρηνικά, σε ηλικία 53 ετών. Γιορτάζει στις 4 Ιουνίου. Είναι η προστάτις της φιλανθρώπουαδελφότητος γυναικών της Ιεράς Μητροπόλεως Χόνγκ Κόνγκ και ’πω Ανατολής…. Πόσοι άραγε θράκες τη γνωρίζουν και την τιμούν;

   Από εμάς εξαρτάται αν θα κινηθούμε προς απόκτηση των δωρεών, της απλής απρόσωπης σοφίας που υπόσχονται πολλές θρησκείες και προσεγγίσεις ή του αγιασμού που υπόσχεται και πραγματώνεται μέσω της Ορθοδοξίας. Αν επιθυμούμε στη ζωή μας να υλοποιηθούν τα χαρίσματα, να λάβουν σάρκα και οστά, η πύλη της Εκκλησίας είναι ανοιχτή. Η Παναγία μας, ως Πύλη, η ουράνια κλίμακα, δι ής κατέβει ο Θεός και η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόνυπέρχρονα και διαχρονικά, ενσαρκώνει Τον Κύριο στον κόσμο και με την παρουσία Της στη ζωή μας, μας κοινωνεί αυτήν τη χαρά, την δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία…(Λουκ.β’ 14) και λοιπά αγγελικά εγκώμια των Χριστουγέννων.

   Αν παρακαλέσουμε, την αδιόδευτο πύλη, να μας σκέπει και να μας καθοδηγεί δια των πνευματικών μας και δι ευχών των Αγίων, χωρίς αμφιβολία, μπορούμε να ομολογούμε ότι τον δρόμο περπατάμε και την πίστη τηρούμε….


   Και αφού παραλάβαμε του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, την παρακαταθήκη ‘’…τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα…’’, είθε ο καλός Θεός να μας αξιώσει την ίδια πίστη, απαρασάλευτη να την παραδώσουμε και στα παιδιά μας, για έναν καλύτερο κόσμο, τον ολοφώτεινο κόσμο της ομολογίας της Αλήθειας. 

  
Καιρός να ξεκινήσουμε να οικοδομούμε θεάρεστα, τον εν ημίν άνθρωπο, να γνωρίζουμε σε βάθος την θεόσδοτη και άπειρη σε κάλλος θρησκεία μας και να παραδώσουμε την Θράκη και όλη τη ζωή μας, στα χέρια της Παναγίας …

   Εύχεστε!        



------

από το βιβλίο - Άνθρωπος θρησκεία και Θράκη (υπέρβαση από τα φαινόμενα στο Φως)

    

υπόλοιπο εκδοθέν συγγραφικό έργοεδώ